Interview door Laura Vegter
Als geestelijk verzorger en predikant heeft hij mensen geholpen met zingevingsvragen. Bij de Koepel Gepensioneerden zal hij zich met name richten op ethiek en eenzaamheidsbestrijding. “Ik vind het heel belangrijk dat mensen tot hun recht komen.”
Wim in ’t Hout (74) voelde zich aanvankelijk een wat vreemde eend in de bijt bij de Koepel Gepensioneerden. “Waarom willen jullie mij eigenlijk in het bestuur hebben?”, luidde zijn vraag aan voorzitter John Kerstens. “Want ik heb niks met cijfertjes en pensioenen – behalve dat ik er nu zelf sinds een paar jaar van geniet.” De voorzitter gaf het wijze antwoord dat een goed bestuur divers moet zijn en qua interesses, competenties en kennis complementair. Op die manier vullen bestuursleden elkaar aan. Met dat antwoord trok hij Wim in ’t Hout over de streep, die sinds juni jl. als nieuwe aanwinst in het bestuur zit en daarmee Han van Manen opvolgt.
Zinvol of zinleeg?
In ’t Hout begon zijn loopbaan als predikant en werd later geestelijk verzorger bij defensie en politie. Zelf beschrijft hij zijn werk als ‘levensloophulp’: het ondersteunen van mensen bij knellende levensvragen, vaak na ingrijpende veranderingen. Denk aan het verlies van een dierbare, of opeens buiten het arbeidsproces komen te staan. “Een arts bezoek je bij fysieke klachten, een psycholoog bij het omgaan met (on)gewenste gedragingen en emoties. Bij een geestelijk verzorger gaat het vaak over vragen rond zingeving. Die spelen bij iedereen, heb ik gemerkt. Dus niet alleen binnen de kerk, maar ook bij de politie en bij militairen als in de maatschappij. We hebben behoefte aan een zinvol leven, als tegenhanger van de ‘zinleegte’, die ik tegenwoordig vaak tegenkom. Bij het symposium over Krachtig Ouder Worden, onder meer georganiseerd door de Koepel, viel het mij weer op: iedereen wil ertoe doen, activiteiten ontplooien die een zinvolle bijdrage leveren!”
Aandacht voor eenzaamheid
Wat hij kan betekenen bij zingevingsvragen? “Mijn wens is om mensen tot hun recht te laten komen, ze als het ware meer mens te laten worden. Er is altijd een motortje dat iemand drijft. ‘Ik ben erg benieuwd naar jouw beweegredenen’, zeg ik dan. Wat ik trouwens een erg mooi woord vind: redenen om in beweging te komen.” Een geestelijk verzorger ondersteunt ook bij existentiële vragen rond leven en dood. En bij ethische kwesties. “Bij de Koepel Gepensioneerden zal ik hier aandacht voor hebben. Hoe ga je bijvoorbeeld om met politieke beslissingen die ethisch knellen? Daarnaast zet ik mij in voor de bestrijding van eenzaamheid en sociaal isolement– een groot probleem dat vaak samenhangt met de levensloop, maar waar niet altijd over gepraat wordt, het bekende masker. Ik zie het als mijn taak om dit gebied wat te ‘masseren’, zodat mensen er open over worden en het eerder onderkennen, ook bij zichzelf.”
Pelgrimeren naar Assisi
Zijn wens is dat mensen met vrede kunnen kijken naar hun leven en hoe het gelopen is. Zelf ondernam hij een pelgrimstocht naar Assisi om hierop te kunnen reflecteren. “Ik ben in drie maanden van Duitsland naar Italië gelopen. Een ritueel om de overgang te maken van mijn drukke, werkzame leven naar… laat ik zeggen, een ander leven. Want druk heb ik het nog altijd! Ik wilde terugblikken en ook vooruitkijken – wat is mijn droom voor de zogenaamde derde levensfase? Daarnaast had de tocht voor mij ook een spirituele dimensie – Franciscus van Assisi is voor mij een groot voorbeeld. Hij legde alles af wat niet bij hem hoorde, om gehoor te kunnen geven aan zijn innerlijke stem. Onlangs heb ik bijgedragen aan het uitbrengen van een boek over zijn levensverhaal: De weg tussen angst en verlangen, geschreven door mijn leermeester en vriend Herman Andriessen. Ieder mens wordt uiteindelijk door zijn verlangen voortgestuwd.”
Meer informatie
Wim in ’t Hout werd in de podcast Kloostergesprekken geïnterviewd over het boek De weg tussen angst en verlangen en vertelt ook zijn eigen levensweg.
